Bugün hava pencerede durmamı istemeyecek kadar güzel ve taptaze bir çiçek gibi güzellik saçıyordu. Bu güzellikten yararlanmayan yine bendim. An itibariyle depresyonda olduğumu ilan ediyorum ve unutmadan artık kısırdan da nefret ediyorum.
Ben o kadar uğraşırken o bir adım bile atmayışından da nefret ediyordum. Sanki evini kaybetmiş bense evini bulana kadar yanından ayrılmamıştım. Evini bulmuştuk ama bu sefer beni evine almak istemiyordu. Beni de evine al demeye hakkım yoktu, biliyorum. Bu yüzden öylece kapı dışında bekliyordum.
Ama...
Artık 'ama'ların beni üzmesini istemiyordum..
Sandalyeden kalkarken masada duran telefonum gözüme takıldı. Çok değil, birkaç hafta önce gözüm gibi sakındığım telefonu şu anda koyduğum yeri bile unutmaya başlamıştım.
Bu durum çok acı vericiydi.
Boşalan su
