AÇMAK İSTEMEYEN ÇİÇEK
1 hafta sonra... Elime kahvemi alıp pencere kenarına yerleştirilen sandalyeye oturdum. Hava kapalıydı gökyüzüne kalın gri bir çarşaf serilmiş gibiydi. Koca yedi gün geçmişti. Artık telefonumu elime bile almak istemeyeceğim bir dönemdeydim. 7 kişilik grubumuz şu an 6 kişilik bir gruba dönmüştü. Gruptan ayrılmış kendini açıklamamıştı bile sadece bir mesajıyla beni kendime bırakmıştı. Özür dilerim ama en çokta minnettarım. Neye özür dilediği belirsizken teşekkür etmesi ayrı bir gizemdi. Ona hiçbir şey yazmamıştım. Hayır, engellememiştim de. Kendime yedi gün boyunca tek sorduğum soru; Hiçbir şey olmamış gibi yazsa sende yazar mıydın? Evet... Yazardım. Peki şu an neden ona yazamıyordum? Ona neden üst katımda oturduğunu bilmesine rağmen bunu bana söylemediğini soramıyordum veya gerçekten
- Yazar
