Tan’ın yanımda kaldığına inanamıyordum. Hala bir rüyada olduğumu düşünüyor, ara sıra uzakta da olsa yanıma çağırıyor ve gerçekten de gerçeksin diyerek gülüyordum. Tan bunu eğlenceli buluyor ve mutlaka benimle alay ediyordu. Ben böyle olmanın keyfini sürerken uyuyup uyandığımda onu yanımda göremeyeceğimi içten içe biliyordum. Ki öyle de oldu. Geceyi yanımda geçirmiş olsa da en son ki uykudan uyandığımda yanımda yoktu. Gün aymıştı. Yanımda duran sehpaya su içmek amacıyla uzandığımda beyaz bir not kâğıdı bulmak beni öyle mutlu etti ki hemen gülerek açtım.
“Yavru ceylan çabuk iyileş!” yazıyordu el yazısıyla. Artık Tan’ın el yazısını bile tanıyor ve biliyor olmak benim içimde özel olduğum hissi duygusu oluşturuyor ve güçlü bir his bu duyguyu perçinliyordu. İçimde laf anlamaz aptal bir kız şark
