Yolculuk sona erdiğinde ona baktım. Kendini bana döndürüp bakmaya çalışmasa da “Kendine iyi bak yavru ceylan!” dedi. “Sende…” dedim ve bu kelime ağzımda kum gibi bir tat bıraktı. En azından sarılamaz mıydı?! Sanırım rüya sona erdi. O zaten, aldığım ilaçlar yüzünden beni intihar etmiş falan sanmış olmalı. Bunun başka bir açıklaması olamaz, diye düşündürdü beni. Salak kafam! Bense beni önemsediğini falan düşünmüş olmalıyım.
Arabadan indim ve arkama bakmadan evin ziline bastım. Annem kapıyı açtı. Tabii yanında arkadaşım Sevgi, delip geçen gözlerle bana bakıyordu. Gazlayıp giden arabanın sesine öylece bakakaldık. Tan saniyeler içinde uzaklaşmıştı bile.
Sevgi benim koluma girip içeri çekti. Bu sırada telefonum yine çaldı.
“Merhaba, Sedef Tuna’yla mı görüşüyorum?” diyen bir kadın sesi duyul
