Annemin ellerini avuçlarımın arasında tutarken gözlerinin derinliklerinde birikmiş hüzünleri görüyordum. Ne kadar mutlu görünmeye çalışsa da yüzündeki çizgiler ve bakışlarındaki yorgunluk onun ne kadar zorlu bir hayat geçirdiğini gösteriyordu. Tunahan elinde çay tepsisiyle içeri girdiğinde, annem başını çevirip ona minnetle baktı. Kocam her zamanki gibi sakin ve nazikti. Tepsiyi dikkatlice sehpanın üzerine bırakıp bardakları sırayla önümüze yerleştirdi.
Annemle yan yana oturuyorduk. Elimi bırakmıyordu. Hafifçe bana döndü ve yumuşak bir sesle,
“İyi misin kızım? Her şey yolunda mı?” diye sordu.
"Yolunda anne. İşe de alışıyorum. Tunahan her zaman yanımda, o varken her şey daha kolay oluyor."
Biraz daha rahatlamış gibiydi ama hâlâ gözlerinde bir soru işareti vardı. O sırada Tunahan çayında
