Derslerim ve deneme sınavları arasında boğuşurken, bir yandan da Alpaslan'ın görevlere gitmesine alışıyordum. Onunla geçirdiğim her anın tadını çıkarıyor, ama aynı zamanda Ziraat Mühendisliği hedefim için disiplinimi korumaya çalışıyordum.
Alpaslan'ın varlığı bana güç veriyordu. Onun desteği, her gün yanında olmak, bana sadece sevgisini değil, aynı zamanda hayallerim için savaşma gücünü de hatırlatıyordu. Zaman zaman onun yanında olmak ile derslere odaklanmak arasında sıkıştığımı hissediyordum ama bu iki dünya arasında bir denge kurmayı öğreniyordum. Çünkü biliyordum ki, Alpaslan'la kurduğumuz hayat ve benim hayalim aynı yolda ilerliyordu. İkisi de birbirini besliyordu, ikisi de benim dünyamın önemli parçalarıydı.
Kış, Urfa'yı sessizleştirmişti. Soğuk rüzgârlar sürekli esiyor, şehri ade
