Karnımda bebeğimle girdiğim hastaneden, şimdi karnımda derin bir boşlukla, yalnız dönüyordum. Fakat aslında tamamen yalnız değildim. Yanımda Tunahan vardı; sessizce, ama güçlü bir şekilde bana destek oluyordu. O, yanımda olup beni yalnız bırakmadıkça, kendimi hayata biraz daha tutunabilir hissediyordum. Sanki bu acının içinde boğulurken, bana uzanan tek sağlam dal oydu. Ne kadar gülümsese, beni ne kadar güldürmeye çalışsa da gözlerinde gördüğüm derin üzüntüyü fark etmemek imkansızdı. O da bu kaybı paylaşıyordu, ama benim için güçlü durmaya çalışıyordu.
Araba Tunahan’ın evinin önünde durduğunda, içimde garip bir his oluştu. Bu eve ilk kez bebeğimi içinde taşıyarak girmiştim. Şimdi ise… her şey değişmişti. Tunahan direksiyondan ellerini yavaşça çekip bana dönerek nazikçe gülümsedi.
“Evimiz
