Aslan günden güne hızla büyüyordu. Kırkımız çıkmıştı artık, daha rahat hareket ediyordum oğlumla. Annesizliğe alışmaya çalışıyordum, çünkü annem evine dönmüş, Aslan’ın her şeyiyle ben ilgilenmeye başlamıştım. İçimde bir gurur vardı; artık tamamen oğlumun bakımını ben üstleniyordum. Alpaslan da gündüzleri karargâhta olduğu için, gün boyu Aslan’la baş başa kalıyorduk. Her geçen gün ona daha da bağlanıyor, her hareketini heyecanla izliyordum. Oğlumun büyümesini izlemek, anneliğin her zorluğunu unutturuyordu.
Mutfakta hafif bir şeyler atıştırıyordum ki, beşiğinden gelen ince bir bağırış duyuldu. Aslan sesini duyurmak için iyice coşmuştu. Ellerimi aceleyle kurulayıp salona geçtim.
"Ne oldu? Neden bağırdın küçük adam?" Sesimi duyduğu gibi bağırışları daha da yükseldi. O kadar sabırsızdı ki, be
