Sabahın erken saatlerinde evin içi sessizdi, ama o tatlı sessizliği sadece bir annenin fark edebileceği ufak sesler dolduruyordu. Aslan’ın minik nefes alışları, rüya görürken çıkardığı hafif hırıltılar… Beşiğinin başında, oğluma hayranlıkla bakarak geçirdiğim sabahlardan biriydi bu. Gözlerim, yüzündeki masumiyete, dudaklarının hafifçe aralanışına, incecik kirpiklerinin gölgeliğine takılı kalmıştı. Öyle bir huzur yayıyordu ki, sanki tüm dünyayı susturmuş, bana yalnızca onun minik dünyasında yer açmıştı.
Alpaslan yanıma geldiğinde, uykulu ama sevgi dolu bir gülümsemeyle yanıma sokuldu. "Yine sabah sabah başında mı nöbettesin?" diye fısıldadı, gülümsemesinde biraz şaka, biraz da anlayış vardı.
“Ne yapayım?” dedim gözlerimi Aslan’dan ayırmadan. "Her anını kaçırmak istemiyorum. O kadar hızlı
