Ofis penceresinden dışarı baktığımda, Karadeniz’in sonsuz yeşilliği gözlerimin önüne serilmişti. Ordu’ya bir yıl olmuştu, ama bu yeni coğrafyaya hâlâ alışıyordum. Topraklar farklıydı, bitkiler farklıydı; Urfa’nın sıcak, kuru rüzgarlarının yerini buradaki nemli esintiler almıştı. Fakat içimde büyüyen özgürlük hissi, her iklimde aynı sıcaklıkla beni sarıyordu.
Ziraat mühendisliği ofisinde masa başında oturmuş, henüz yeni başladığım işimin ilk projeleri üzerinde çalışıyordum. Masamın üzerinde bölgedeki toprak analiz raporları, bitki yetiştiriciliğine dair notlar ve bakmam gereken dosyalar vardı. Bu küçük masamda bile bir düzen vardı; artık işime hâkim, ayaklarım yere sağlam basan bir kadındım. İlk günlerin gerginliğini atlatmıştım ama hâlâ her şeyin yeni olduğunu hissediyordum. Hem bir heyec
