“Yani Kayra amca kabullendi durumu,” diyen Alina’ya dudağımı büküp pek de emin olamayan bir mimikle bakıyorum. “Daha ne desin adam Duru kuşum? Sana dönüp de hoş geldi evimize damadımız ve de oğlumuz demediği için böyle bakamazsın.”
“Çok eğlencelisin yine. Ayrıca oğlumuz deseydi bayağı bozulurdum ben.”
“Yo,” diyerek sırıtıyor Alina. “Bayağı hoşuna giderdi. O kıskançlık kalmadı artık sende. Sonuçta Metehan’a deliler, divaneler, devler, yüceler kadar âşık oldun. Kayra amcanın oğlumuz demesi sana gelinlik modelleri baktırırdı muhtemelen.”
Yüzümü buruşturarak, “Taktın sen,” diye azarlıyorum arkadaşımı. “Giydireceksin bana o gelinliği. Ortalığı karıştırmandan anlamalıydım zaten. Nikâhı kıyacak insan kalmasa nikâh memuru olmaya karar verecek hale geldin.”
O gün yaşanan müthiş yanlış anlaşılma
