Yazarın anlatımıyla
Bir hafta göz açıp kapayıncaya kadar geçmiş, nihayet düğün günü gelmişti. Bir ev kurmanın ne zor olduğunu Ömer unutmuş, Sena ise ilk kez tecrübe etmişti.
Her bir ayrıntı onları bekliyor, ilgi istiyordu. Ustalar evin dört bir yanında çalışıyor, acil olan ne varsa onları yapıyordu.
Sena iş yerinde daha bir yılı doldurmadan yıllık izne ayrılmıştı. Nejat bey bu aralar bir neşeli, bir durgundu. Neşeli anına denk getirip izni koparmıştı.
Davetiyeler bastırılmış, eşe, dosta akrabaya dağıtılmıştı. Ömer, belki bir umut gelirse diye ablasını da arayıp davet etmişti. Aldığı cevap ' yılın bu zamanında çok zor Ömer sanmıyorum ama bakalım ! ' olmuştu.
Ömer üzülse de belli etmedi bu durumu. Zaten ablasını en son anne ve babasının cenazesinde görmüştü. Ne zaman yanında olmuştu
