“Selin!” diye bağırdım ama duymadı…
Kalabalığın arasında göz göze bile gelmedik. Ama yemin ederim oydu.
Oğlum oydu. Hem de… üniforma içindeydi. Polis üniforması…
Yol kenarında yapılan rutin çevirme sırasında gördüm onu. Gözüm bir kez değdi, o da arkasını dönüyordu. Ama ben kalbimle gördüm onu. Eminim, hissederim. Gözlerim yanılıyor olabilir ama kalbim asla.
“Yapma oğlum,” dedi Murat, koluma dokunarak. “O olsaydı, gelirdi yanına. Neden kaçsın ki senden? Bir de üniforma diyorsun… Eğer gerçekten polis olmuşsa, gururla çıkar karşına. Üstelik sen asker olmuşken...”
Susup kaldım. Haklıydı. Yıllardır bu anı bekliyorduk.
Öğrense asker olduğumu…
Koşarak gelmez miydi bana?
Artık kendi kararlarını alacak kadar büyümüştü muhtemelen.
Kim bilir nasıl güzelleşti… Gözleri, saçları… Gülüşü hâlâ ay
