ADSIZ KOMUTAN

"Serdar BAŞTÜRK" İnce, tiz biz ses yankılandı kulağımın dibinde, sonra derin bir sis bulutu. Gözlerimi kapatamazdım o yüzden elimi önüne siper edip kısık gözlerle baktım karşıya.Havan topu olmalıydı gelen. Bu sesi nerde olsa tanırım... İğrenircesine güldüm. Artık olacaklardan ben sorumlu değildim. Ayağı kalkıp silahımı alıp atladım ileri doğru, söz konusu vatanımsa gözüm hiç birşeyi görmezdi. Kendi canımı bile... Kulaklıktan " komutanım durun çok kalabalıklar " diye bir ses duydum , çıkarıp attım kulaklığı. Bu insanların vatanıma zarar vermesine dayanamıyorum çünkü. Bismillah diyip Allah ne verdiyse silahım da mermi bitene kadar sıktım, benim de içimi rahatlatma şeklim bu yapacak bir şeyim yok... Bir kaç defa ihtar aldım ama umursamadım. Olur ya bir gün bu mesleği bırakırsam o da Allah'ın izniyle şehit olarak ayrılmak olsun... Ses kesildi, arkama dönüp baktım. Mavi Kaplan Timi. Tam teşkilat arkamda duruyor. Yedi tane dipçik gibi vatan evladı...Bir tek bu aslanlara sırtımı yaslayabilirim zaten. " Mavi Kaplan " ismini ben koydum kaplan güçlü ve sessiz oldukları için,Mavi ise denizi çok sevdiğimden, bu memleket de bir deniz ne kadar dışarıdan berrak ve güzel gözükse de içerisi kalabalık ve düşmanın nereden geldiğini bilemezsiniz... Ben Astsubay Kıdemli Başçavuş Serdar BAŞTÜRK. Kendimi bildim bileli askerim. İşin garip tarafı öncelere dair çok da birşey bilmiyorum zaten . Kendimi ilk hatırladığım zamanlar yetimhane de dört yaşlarındaydım. Daha öncesi yok. Çok hatırlamaya çalıştım ama hep bir kara yağmur bulutu... Yetimhane de bile benim hakkımda bir bilgi yok... Bir gün kapıda bulmuşlar beni ateşler içinde yanarken... O zamanlar kamera da olmadığından beni kimin oraya bıraktığını bilmiyorlar. Bunu bile on sekiz yaşıma gelince öğrendim. Kabullendim artık, benim bir ailem yok.Tek ailem TSK... Asker olursam eğer bir gün bir yerde ailemi bulurum diye çabaladım ama bulamadım onları.Bir iz bir isim ufak bir hatıra olsaydı onlarla ilgili peşini bırakmazdım asla ama yok, son kalan ümidimi de kaybettim artık... İçimdeki yangın asla sönmeyecek... Onları bir gün bulursam bağrıma basacağım, yeter ki bir bulayım.Yaşamıyor olsalar bile bir mezarları olsa gidip sarılsam ama o da yok... Serdar ismini kurumda beni bulan kişi vermiş ama hiç sevemedim ne yalan söyleyeyim, isimle alakası yok da ismi veren kişi... Çok kötü biriydi orda çocukları, beni döverdi ses çıkarmayalım diye... Ondan nefret ettiğim gibi verdiği isimden de nefret ettim. O yüzden askerler timde ki aslanlar herkes bana komutan der asla ismimle seslenmezler. Hatta bir çoğunun adımı bile bilmediğine eminim. Soyadımı ise On sekizimi geçince kendim değiştirdim. Madem seçebiliyordum güzel bir şey olsun istedim. Ben işi mevzu bahis olunca gözü kara biriyim, bunu askerlerimden hep duydum, korkuyla bahsediyorlar hep benden kendi aralarında... Ama diğer konularda hepsiyle arkadaş gibi olmaya çalıştım. Hepsi benim kardeşim, herhangi birinin başı dara düşsün kim olduğu önemli değil, bir çözüm bulabilirim, bir tek ölüme çare yok bu dünyada... Bu operasyonda bittiğine göre artık dönebliriz, timi toplayıp döndüm karargaha. İçeri girmemle binbaşı KIRCALI gözlerini kısmış , ellerinin önünde bağlamış belli ki beni bekliyor. Benim için çok farklı biriydi Metehan komutan... Öz abim olsa bu kadar olurdu. Kimsesizliğimi unutturmuş , aile olmuştu bana yuva olmuştu... Şimdi ise benim için bir idol olmuştu, aynı mesleği paylaştığım meslektaşım komutanımdı... Hayatını bana ilk anlattığında ona neden kanımın ısındığını , beni neden bu kadar iyi anladığını öğrenmiş ve anlamıştım... Dışarıda bir abi , karargahta ise işine aşık, otoritesi olan bir komutandı, asla ama asla taviz vermezdi bana... Onu görünce ne kadar koşup sarılmak istesem bir abi gibi, askerlerin arasında asla bir yakınlık göstergesi bulamazdım... Bıyık altından gülümseyip yaklaştım .Önünde durup selam verdim. -"Bana bak deli baş.Senden de bu timinden de bıktım artık. Lan o kadar kalabalığın içine tek başına dalmak ne demek! Hadi kendi canına kıymet vermiyorsun o çocuklara birşey olacağından da mı korkmadın..." +"Komutanım, şerefsizler bizim üzerimize doğru havan mermisi yolladılar Allah'tan gizlenmeyi iyi biliyoruz bu aslanların birine birşey olsaydı ne yapardım ben. Sinirlenince gözüm döndü... Dayanamadım." -"Hasbinallah , lan oğlum çıldırtıyorsun beni. Hayır birde mantıklı kelimeler kuruyorsun matah birşey yapmışsın gibi. Asker olduğunu bilmeyen biri kesin yer bunu." Gülümsedim, ne kadar kızsa da beni sevdiğini ve kendisinin benden daha deli baş biri olduğunu bildiğim için bu sefer de ucuz yırttık . Yanıma yaklaşıp sitem edercesine "Ahh Delibaş ahh" deyip omuzumu sıktı sonrada sarıldı sıkıca, bir abi nasıl endişelenirse kardeşi için öyle endişeyle sarıldı. Sonra karargahta olduğunu anlayınca bıraktı beni ve yakalarını düzeltip odasına doğru yürüdü... İlerleyip karargahta ki odama girdim ve üzerimi değiştirip çantamı topladım, zor bir operasyon olmuştu bizim için ve bir hafta izinliydik... Karargah artık benim evim olmuştu asla çıkmak istemiyordum ama Metehan komutan burda kalıp kafayı yiyeceğimden korktuğu için evimi bile uzak bir yerden tutmama karar vermişti. İstesem dinlemezdim onu ama üzerimde emeği o kadar çoktu ki...Dalgın dalgın üzerimde ki yordunluğun ağırlığıyla yavaş yavaş yürüyordum karsegshın kapısına doğru... O sırada karşıdan tanıdık bir simanın bana doğru geldiğini gördüm ... Karargahtan çıkarken Selim geldi yanıma büyük bir derdi vardı belli ki. Kardeşim gibi severdim onu.Bir kıza sevdalandığını anlatmıştı bana. Normalde gören duygusuz biri sanardı onu ama öyle güzel anlatmıştı ki içimde taşlaşmış kalbim çatırdamaya başladı. Kendime bile bunu söylemeye utanırdım aşık olsam herhalde çünkü yakıştıramıyordum benim tek aşkım vatanımdı öyle de olmaya devam edecekti. Geçmişte başımda esen kavak yellerine vatan sevdası da karışınca kalbimi kapatmıştım tamamen. Benim için önce vatandı... İzinden yeni gelmişti ama duyduklarım benim sinirlenme yetmiş artmıştı bile.. Bir insanın sevdiğini koruması ile vatanını koruması arasında bir fark yoktu bence. Belki uzun zamandır sevdalanmamıştım birine ama Selim'in gözlerindeki ışıktan anlamıştım sevdanın nasıl birşey olduğunu... Hemen binbaşı KIRCALI'nın yanına gidip bir operasyona çıkmam gerektiğini durumun ciddi olduğunu anlattım daha doğrusu uydurdum ama kardeşim bu durumdayken onu yalnız bırakamaz askerliğini yakmasına izin vermezdim. Çıkıp Selim'i buldum ve hızlıca hazırlanmasını çıkacağımızı söyleyip arabama doğru yürüdüm. Selim'in de gelmesiyle yola koyulduk. Selim'in anlatttıklarıyla kan beynime sıçradı. O piç kurusuna bir kuruldum ki anlatamam. Elimde olsa , ki inşallah o kıza dokunmamıştır. O elini ters çevirip götüne sokardım... Ama sakin olmam gerekiyor Selim'i sakinleştirmek için, sinirden direksiyonu sıkıyorum, insan boğazı sıkar gibi... Önce kızın evine gidip evdekilerle konuşmak istedim belki bir ip ucu bulurum. Selim'de arkadaşlarını arayıp o pislikten bir haber aldıklarında bizi aramaları için... Bir altı saat sonra vardık Kocaeli'ye evin adresini tarif etti Selim, eve çıktığımızda herkes perişan, babası boynu bükük. Belki bir babam olmadı ama bilirim bu bakışı insanın elinden birşey gelmeyince dağ olsa yıkılır... Annesi Selim'i görünce oğlum diye bir sarıldı... Annesinin adı Nur, babasının adı ise Demir'miş. Sonra Demir bey bana doğru adımladı , öyle bir sarıldı ki içimde birşeyler oldu, tanımlayamadığım birşey. Ilık birşey aktı içime doğru . Neydi şimdi bu? Yıllardır bütün arkadaşlarımın annesini annem babasını babam yerine koyardım ama bu adam ve kadın çok farklı hissetmeme sebep olmuştu.... Acıları var diye mi böylelerdi ? Demir Bey'in kokusu tanıdık geldi bir yerden , niye böyle oldum şimdi... Annesi gelip sarıldı bu sefer, Allah'ım neler oluyor bu hissettiğim şeyler ne. Duygulardan sıyrılıp kızın odasını sordum belki bir ip ucu bulabilirim diye.Nur hanım gösterdi odasını beraber geçtik... Çok garip şeyler yaşıyorum bu gün ne olduğunu bilmeden... Selim daha fazla dayanamadı çıktı dışarı aslanımın içi yanıyor, hissedebiliyorum... İzin isteyip Selim'in yanına çıktım gözleri dolu dolu sigarasını içiyor... -"Dayanamıyorum abi dayanamıyorum. Elimden hiç birşey gelmiyor, canım acıyor Mavi nerde komutan , nerde! Kimseye zarar vermez , o kadar naif iyi kalpli biridir ki Mavi. O lanet olası çocuk eğer saçının bir teline zarar verirse, büyün Kocaeli'ni yakar ateş diye o Emre piçini atarım içine..." +" Sakin ol oğlum, biliyorum acı çekiyorsun ama bulacağız onu.İçerdeki kadın da adamda senden güç alıyor , güvenmişler sana... Dik dur ki kolay olsun herşey... Sevdiğin için atakta kalmalısın , asla kafan karışmasın. Mantıklı düşünmene ihtiyacımız var... " dedim. Çekip sarıldım aslanıma... Şuan en çok buna ihtiyacı varmış gibi bıraktı göz yaşlarını... Bir adam için en önemli şey namusudur derdi Metehan abi, asker için önce vatan sonra silah sonra da sevdiği kadın.... Ama bu öncelik sırası tabii ki duruma göre değişebiliyordu... Bir yarım saat orda durduk içeri geçmek istemedi Selim. Hak veriyordum ona sevdiği kadının evinde ama odası boş... Biraz zaman geçmişti ki telefonu çaldı Selim'in. Biraz uzun bir konuşmaydı ama sürekli soru soruyordu karşısındakine... Neden? Nasıl ? ze zaman... Heyecanlandı çenesini sıktığını farkettim demek ki haber vardı Mavi kızdan... -"Abi haber var Mavi'den Kartepe'ye götürmüş o pislik herif.Hemen yola çıkalım olur mu ?" +" Tamamdır koçum insanlara haber edelim bari haberleri olsun.+ İçeri koşup haber verdi Selim hemen Kartepe'ye doğru yola koyulduk. Vardığımızda ilk iş orada ki işletmeleri soruşturmak oldu. Biraz zor oldu ama sanırım bulduk Mavi kızı... Orman içinde bir kulübe varmış dediklerine göre orda olabilirmiş o Emre denen döl israfı... Selim'e haber verdim ama artık tutamıyorum aslanı...Karşılaşacağımız ters bir durumda o Emre denen dangalağın bir kemiğini dahi bulamayız böyle giderse... Koşa koşa ilerledik kulübeye.İçeride ışıklar yanıyor demek ki buradalar...Kapıyı açmak için çabalarken Selim'in attığı tekme ile açıldı kapı koşa koşa içeri girdik. Mavi kız cansız yatıyor.Su su diye sayıkladı şükür nefes alıyor en azından çıkıp hemen ambulansa haber verdim... Selim seslendi o arada Mavi'nin yanında durayım diye... Onu öyle görünce içim cız etti... Bir kardeşim olsaydı, mavi gibi güzel bir kardeşim iyi bir abi olurdum belki de korur kollardım onu.Nasip değilmiş. İçeriden güm diye bir ses gelince hemen koşup baktım Selim o piç kurusunu bulmuş yerde yatıyor. -"Neler oluyor oğlum bunun bu hali ne.?" +" Valla çok birşey yapamadım abi , kendinde değil yavşak.Ama konuştuklarını duyunca ufak bir dokunuş yapmış olabilirim." -"Ne dedi oğlum böyle çıldırdın adamın alnı morarmış. Bırak kendi pisliğinde boğulsun..." Sıkıntılı bir iç çekti Selim belli ki kanına dokunacak şeyler söylemişti ona.Alnını sıvazlayıp; +"Abi Mavi'ye sahip olmak istedim ama seni çok seviyormuş demek ki dokunmama izin vermedi benee uyuşturucu verdim dedi.Ah bi kendinde olsaydı da götünden verseydim uyuşturucuyu şuna." Zorla yutkundum, benim bile zoruma gitmişti Selim'in anlattıkları. Ben bu Emre'ye yapacağımı bilirdim ama şimdi değil, o sırada ambulans sirenleri duyuldu, koşup hemen Mavi'yi kucakladığı gibi ambulansa götürdü Selim. Bende hemen peşlerinden hastaneye gittim... İyi olacaksın Mavi kız , kocaman bir ailen ve seni seven bir adam var arkanda...