ŞIP..ŞIP..ŞIIPP...
Kulaklarına ilişen su damlasından başka ses yoktu etrafta. Ne bir köpek havlaması , ne bir araba sesi, ne de en ufak bir kuş ötüşü.. Bağlı elleri ve kapalı gözleri , oturduğu sandalye de ağrıyan kalçası...Ne kadardır bu haldeydi bilmiyordu, belkide günler geçmişti. Sürekli uyuyordu yada öyle sanıyordu çünkü her uyandığında ağrıyan kalçası geçmiş oluyor, bileklerinde ki acı , kaşıntı hafiflemiş ve en garibi karnı doymuş , susuzluğu dinmiş...
Ağzında ki bantın bile ne zaman yenilendiğini hatırlamıyordu. Şuan tek bildiği şey bulunduğu yerde yalnız olmadığıydı. Etrafında gezen ayak sesleri, ağız şapırdatmasının verdiği rahatsızlık, ter kokusu .
Aklından geçirdi bir an ' çok tuhaf, sanki her uyandığımda dünü yaşamamış gibiyim. '
Bu düşünceyi, kaçırıldığı günden beri ,he
