Günaydın Bağımsız Serserim
Azad’ın çıplak sırtındaki titreme, kollarımı ona daha çok sarmama sebep oldu. Urfa’nın ayazı artık ikimizin de içine işlemişti ama onun içindeki buz dağı benimkinden çok daha büyüktü. Kucağında hafifçe kıpırdandım, elimi o mermer gibi soğuk ama acıyla yanan yüzünde gezdirdim. "Azad," dedim, sesim ağlamaktan çatallaşmış ama şefkat doluydu. "Çok üşüdün... Vücudun buz kesmiş, hasta olacaksın. Kalk hadi, içeri girelim." Azad, sanki bu dünyadan çok uzaktaymış da sesimle geri dönmüş gibi gözlerini kırpıştırdı. Burnunu boynuma sürttü, son bir kez o derin nefesi içime çekti. Hiçbir şey söylemedi ama ağırlığımı umursamadan, beni kucağından indirmeden koltuktan doğruldu. Dev gibi gövdesiyle beni göğsüne yaslayıp, sanki dünyanın en kıymetli hazinesini taşıyormuş gibi dikkatle odaya doğr
- Yazar
