Akşam yemeği sakindi . Ev sahibi sessiz sakin birine benziyor , Jinay ve Ruzerin bizi en iyi şekilde ağırlıyorlardı. Evin Hanımağa arada gözleri ile beni baştan ayağa süzüyordu. Kendimden şüphe etmeye başlamıştım sanki yanlış bir hareket yapmışım yada yanlış bir kıyafet giymişim gibi gözleri hep üzerimdeydi. Onun bana bakışı benimde onunla göz göze gelmem ile birlikte;
"- kızım sen nereliydin?"
"- Ankara efendim"
"- Annen, baban ne iş yapıyor kızım?"
"- Annem ile babam sizlere ömür "
"- Başın sağ olsun, neden öldüler?"
yani pat diye sorulmazdı heralde. Neden mi öldüler? Bu insanlar nerede nasıl konuşacaklarını bilmiyorlar galiba.
"- Ben küçükken ölmüşler trafik kazası"
"- Aaa zor olmuş olmalı, tek başına nasıl büyüdün teyzelerin amcaların mı baktı yada başka akraban?"
Tam
