Elimde evrak ile bir süre bakıştım. BABAM... Doğru ya benim bir babam vardı. Bizi terk edip arkasına bile bakmadan giden, yıllarca tek başımıza yaşamamıza neden olan , bizi kimsesiz , dağsız bırakan bir baba. Bizi kendisinden mahrum bıraktı fakat , mal varlığını bırakmayı ihmal etmedi mi yani.. Bize bıraktığı varlıklarda oldukça fazla duruyordu , çoğu Mardin'de toprak ve evlerden oluşuyordu. Güzel birden zengin olmuştum. Bundan sonra Elif'in ne düşüneceğini merak ediyordum. Canım kardeşim. Onunda saçları ben gibi siyah ve kıvırcıktı, benim gibi hırslıydı fakat hırsını başka konulara harcıyordu.
Mehtap ;
"- Ne yapmayı düşünüyorsun, reddi miras mı ?" dedi düşünceli bakışlarını üstümde hissedebiliyordum.
"- Ne münasebet , bunlar benim artık avuçlarını yalasalar iyi olur çünkü reddi miras
