Gözlerimi açtığımdan bu yana iki gün daha bitti. Sevdiklerimin başımda pervane olduğu iki gün. Ne kadar şanslı olduğumu bildiğim ve yine gururlandığım iki gün. Serumların sıklık aralığı açılmıştı ama yine de tam olarak iyileşmediğim için doktor beni burada tutuyordu. Daha kimseden çıt çıkmamıştı ve yavaş yavaş korkmam gerektiğini anlamıştım. Kağan bile tek kelime etmemişti, bu hiç hayra alamet değildi. Babamı korkuttuğumu biliyordum. Hele halamın haberi alır almaz gelişi ve sakinleşene kadar ona iyi olduğumu anlatmam çok kötüydü. Annem deliye dönmüştü. Okuldan çıkıp gelen arkadaşlarım da öyle.
Şanslıydım işte, bütün sevdiklerim benim için endişeliydi. Babam ve Kağan işe giderken, kızları Cemil ve Tunç'la okula yolladım. Bir türlü gitmek istememişlerdi. Ceyda başımda bekliyordu. Daha dövme
