Gözlerimi hastanede açtığımdan bu yana iki gün daha bitti. Onsuz zehir gibi acılı iki gün. Lanet gibi üzerime çöken yalnızlık ertesi iki gün. İçim yanıyor diye su bile içmediğim iki gün. Midem sızlıyor diye yemek yiyemediğim iki gün. Sürekli yerinde sayıp duran saatlerin ne suçu var. Uykusuz gecelerimin bitmemesinin ne kabahati var. Gözyaşlarımın benimle ne derdi varda cayır cayır yakıyordu yüzümü. Ritmi bozulan kalbimin hesabını nasıl soracağım kısılan sesimle.
Ne kadar da doğru yoldaymışım meğer aşık olmamakla. Ne doğru düşünmüşüm kendimi saklamakla. Şimdi bu cansız beden nasıl girecekti okulun bahçesine. Nasıl uzak duracaktım bahçenin bir köşesinde gizli gizli sigara içen Kağan'dan. Güçsüz adımımı bahçeye sürükledim. Sanki herkes beni izliyordu. Bir adımda tutuştu sanki kanım, bir kena
