İki gün geçti. Kağan'ı görmeden geçirdiğim iki gün. Neden onsuz geçen günlerimin bana bu kadar ağır geldiğini anlamıyordum. Sonuçta o hala bana yabancı. Diğer yandan Burcu'nun söyledikleri kulaklarımda çınlıyordu. Çok sevdiği biri olması canımı yakıyordu. Hala onlardan sevgili diye bahsedilmesi çok kötüydü. Cemil yüzüme bakmıyor. Oysa Elçin'den sonra doğru dürüst bir arkadaş edindiğimi düşünmüştüm. Resmen o gün olanlardan sonra yüzüme bile bakmadı.
Bense boş olan sıraya bilmem kaçıncı kez bakıyordum. Derse odaklanamıyordum. Son dersin bitiş zili çaldığında sıranın üstündekileri topladım. Çantamı takıp kalktığımda, Cemil'le karşı karşıya geldim. Bir süre yüzüne baktım. Konuşmayacaktı. Yürümek için hamle yaptığım sırada konuştu.
"Sana kızgın değilim." Tekrar yüzüne baktım. Buna sevindim.
