Düşüncelerimi toplarken, iç sesimin bana sunduğu bu güveni hissettim. O, benim tek yarama kapatan, içimdeki derin yaraları saran bir merhem gibiydi. Her acı anında, onun sesi beni sarıyor, ruhumun yaralarını onarmak için bir yol açıyordu. Kendi içimdeki bu mücadele, bir tür dayanışma haline gelmişti; ikimiz de birbirimizi besliyor, güçlendiriyorduk.
"İyileşmesek bile ben burdayım," sözü, bana her zaman bir umut ışığı sunuyordu. Belki de bu iyileşme süreci, geçmişin yükleriyle birlikte yürümeyi gerektiriyordu. Ama onun varlığı, bu yolculuğun yalnız olmadığını, birlikte yürüyebileceğimizi hatırlatıyordu. Geçmişin acıları, bizim hikayemizin bir parçasıydı; ama bu hikaye, aynı zamanda geleceğe umutla bakma arzumuzu da içeriyordu.
O an, içimde bir sıcaklık hissettim; geçmişin yaralarına rağme
