Her adımda, tanımadığım bu adamın yanında olmanın verdiği cesaretle, içimdeki çatışmaları dindirmeye çalışıyordum. Babamla birlikte yürümek, bana yalnız olmadığımı hatırlatıyordu; bu bağ, belki de hayatımda yeni bir dönemin başlangıcı olabilirdi. Koridor boyunca ilerlerken, her şeyin daha parlak ve umut dolu görünmeye başladığını hissettim. Babamın omzuma attığı kolu, bana güç verirken, birlikte geçirdiğimiz bu anlar, içimdeki karanlıkları aydınlatan bir ışık gibi parlıyordu.
"Kızım, seni çok özlemişim," dediğinde sesi titriyordu. Bu basit cümledeki derin anlam, kalbimde yankılandı; sanki onun sevgisi, içimde bir yere oturmuştu. Gözlerimdeki yaşlar, duyduğum bu sıcak sözlerle birlikte, birikmeye başlamıştı. Babamın bakışında, yıllar boyunca hissetmediğim bir özlem ve sevgi vardı. Gözleri,
