İçimdeki kırgınlık, derin bir yaraya dönüşmüştü; sanki yıllar boyunca süren bir soğuk rüzgar, ruhumun en kuytularına kadar sızmıştı. Kimsesizliğimi, bir tür savunma mekanizması olarak kabullenmiş, onu içimde taşımayı öğrenmiştim. Ama şimdi, uzun zamandır hayalini kurduğum gerçek babamla tanışma anı yaklaşırken, tüm bu kabullenişin yerini korku alıyordu.
Bütün o yıllar boyunca, bir baba figürünün eksikliğini hissetmek, içimde bir boşluk yaratmıştı. Kimi zaman sokakta bir baba-kız manzarasına bakarken içimdeki boşluğun ne kadar derin olduğunu anlıyor, gözlerimi kaçırıyordum. Ama şimdi, o boşluğun yerini bir belirsizlik almıştı. Onu ilk defa görecek olmanın heyecanı ve korkusu, bedenimi saran bir titreme gibi hissediliyordu.
O anı düşünmek bile zordu; yüzünü, sesini, geçmişini bilmediğim b
