Adadaki yaşam, Aras ve Elif’i her gün biraz daha iyileştiriyordu. Aras, her gün limandaki küçük bir atölyeye gidiyor, oradaki yerel ustalarla birlikte okul inşaatının detaylarını konuşuyordu. Artık emrinde binlerce çalışan, korumalar ve asistanlar yoktu. Sadece nasırlı elleriyle ağ temizleyen balıkçılar ve güneşten yanmış yüzlü köylüler vardı. Ve Aras, hayatında hiç olmadığı kadar saygı görüyordu; Karahan olduğu için değil, dürüst bir adam olduğu için.
Elif ise adadaki kadınlarla birlikte bir kooperatif kurmuştu. Soykanların o gösterişli defilelerinden, ipek kumaşlarından çok uzakta, yerel tezgâhlarda dokunan kumaşlarla hayatı yeniden öğreniyordu. Bir gün limanda otururken, bir balıkçı teknesinden inen genç bir adamın kendisine bir zarf uzattığını gördü. Zarfın üzerinde hiçbir isim yoktu.
