Hydra Adası’nda zaman, İstanbul’un o gürültülü ve hırslı saatlerine hiç benzemezdi. Burada sabahlar, denizin kayalıklara vuran ritmik sesi ve fırından yükselen taze ekmek kokusuyla başlardı. Aras için bu sessizlik, on yıl boyunca kulaklarında yankılanan silah seslerinden ve sirenlerden sonra bir ödül gibiydi. Beyaz badanalı, begonvillerle sarılı evin verandasında oturan Aras, önündeki boş kâğıda bakıyordu. Bir zamanlar gökdelenler çizen o eller, şimdi adanın çocukları için bir okul tasarlıyordu.
Elif, içeriden elinde iki kadeh taze sıkılmış portakal suyuyla çıktı. Yüzünde, Soykan yalısının o buz gibi koridorlarında hiç görülmemiş bir huzur vardı. "Yine mi çizim yapıyorsun?" diye sordu Elif, elini Aras’ın omzuna koyarak. Aras gülümsedi ve Elif’in elini tutup öptü. "Bu kez başkalarının hırs
