Lara’nın Anlatımı
Kuzey’in odasından çıktığımda nefes almak için bahçeye çıkmak istedim.
Ama gözlerim koridora kaydığında Bahar hâlâ aynı yerde oturmuştu.
Sırtını duvara dayamış, dizlerini kendine çekmiş, dirseklerini dizlerine dayamış, başını ellerinin arasına almış öylece zemini izliyordu.
Acaba neyi vardı?
Yiğit’i tanıdığını sanmıyorum, bu kadar üzülmüş olamazdı.
Hani Kuzey olsaydı belki… ama Kuzey değildi.
O yüzden acaba neyi vardı?
Yanına doğru tam gidecekken birden bir asker onun başına gelip:
“Komutanım, iyi misiniz?” dedi.
Ama sanki Bahar onu duymuyordu.
Asker Bahar’ın omzuna dokunup,
“Komutanım, iyi misiniz?” dediğinde Bahar başını kaldırıp askere baktı.
“İyiyim,” der gibi başını sallayıp hemen ayağa kalktı.
Bana doğru yürürken birden göz göze geldik.
İlk kez gözler
