Telefonu kapadığımda hıçkırıklarımı bastırmak için yüzümü tekrar yastığa gömdüm. Bu gözyaşları kabullenememenin verdiği bir acıydı. Bu gözyaşları kendime yakıştıramadığım bir hayatın getirdiği bir yüktü. Bu gözyaşları aileme yaşattığım üzüntünün dışa yansımasıydı. Pişmanlık değildi asla ama onlara olan büyük özlemdi. Kaçtığım günün sabahında ablamın çektiği mesajı hatırladım. O kadar çok okumuştum ki artık ezberlemiştim her bir kelimesini. Sanki daha çok acı çekmek istermiş gibi. Kendime eziyet çektirmekten zevk alıyormuş gibi.
"Ah Nazlı benim aptal kardeşim. Nasıl büyük bir yük omuzladığının farkında değilsin. Sen o adamın kollarında sözde mutluluğunu yaşarken, ben burada senin darmadağınık ettiğin anne ve babamı kucaklayıp teselli etmeye çalışıyorum. Bunca kırılan kalplerin ardından mut
