İnsanların önlerine serilen zaman beynin kaldıramadığı kadar güçlü bir kavramken onu linç edebildiğimiz insan iradesi de bir o kadar akıl almaz bir olaydı.
Denizin hırçın dalgaları gibi birbirine sertçe çarpan düşüncelerim iç içe girmiş gibi karmaşık hissediyordum. Bir fırtına savurdu beni. İçimde büyüyen bu kasırga gittikçe daha da büyüyor ve beni kıyametin kucağına hiç düşenmeden öylece bırakıyordu.
Ölümün beşiğinde sallanırken beni görebilen insan sayısı bir hayli azdı. Tek başıma adım attığım bu yolda beni savuran insanlarla mücadelemi yeniden tek başıma devam etmem olasıydı fakat, küllerimden doğabilmişken bunu değerlendirmemek aptallıktan başka bir şey olmayacaktı.
Babamın getirdiği sudan bir yudum daha aldım. Hatıralar üst üste binerek beynimi işgal ederken ayağa kalkmak için bac
