Hazan Korkmaz
Çaresizliğin insanı ne hale getirdiğini o gün bir kez daha anlamıştım. Olur olmadık işlere kalkışmıştım belki, ama niyetim kötü değildi. Ben sadece Kenan’a kavuşmak istiyordum. Onun dengesini bozmadan, zihnini karıştırmadan, yeniden sağlığına kavuşmasını, hatırlamasını, beni hatırlamasını istiyordum.
Evi ilk kiraladığım gün, bahçesiyle birlikte olsun istememin bir nedeni vardı. Çocuk doğduktan sonra rahat nefes alabileceği bir yer olmalıydı. Ferah, güvenli, sessiz… Kafamdaki hayat planı buydu. Ne kadar burada kalırız bilmiyordum ama oğluma güzel bir hayat sunmak istiyordum. Bu şehir bizim sığınağımız olacaktı, en azından bir süreliğine. Ama madem bir bahçem vardı, onu düzenlemek de babasının- ya da babası olması gereken adamın vazifesiydi. Tabii ki Kenan'ın. Kenan’ın yüzün
