Bulut kardeşini ve karısını yolcu ettiğinde derin bir nefes aldı. Tüm duyguları allak bullaktı. Ne düşüneceğini ya da ne yapacağını karar veremez bir durumdayken nasıl davranacağını da bilmiyordu. Batuhan onu affetmişti. Belki yaşının küçüklüğünden belki de ona olan hasretinden , ona daha fazla karşı koyamamıştı. Ama Tunana ! O affetmeyecekti , bunu gözlerinde görmüştü. Elleri ceplerinde eve girdiğin de duvara yaslanmış bir şekilde bekleyen Tuanayı gördü. Hemen holün girişindeydi. Gözleri yerde, kolları göğsünde bağlı bir şekilde düşünceli görünüyordu.
"Tuana "
Genç kadın başını kaldırdı. Kollarını çözüp duruşunu dikleştirdi.
"Bir şey mi oldu iyi misin sen ?"
"İyiyim ! Seninle konuşmak istediğim bir konu var . Vaktin var mı ? " Bulut başını salladı . Ona her zaman vakti vardı. Her anı
