Leyli, sanki kendi canı gövdesinden sökülüp alınmış gibi acı bir nefes çekti; çenesini sıktı, ellerini yumruk yaptı. Evlerinde, sofralarında gördüğü adamdı bu... Devran’ın bir dediğini iki etmeyen, babasının emaneti bildiği adam. Kısa bir an durup düşündüğünde, Ferhat’ın o koca malikâneye elini kolunu sallayarak nasıl bu kadar kolay girdiğini şimdi daha iyi anlıyordu.
İçeride bir hain vardı; hayır, belki de birden fazlaydı ama Cihan tek başına bu kalleşliği yapacak kadar gözünü karartmıştı.
Cihan, Leyli’yi merdivenlerden hızlı ve sert hamlelerle, adeta bir malı sürükler gibi yukarı çekmeye başladı.
"Daha vavaş gitsene be adam! Canımı yakıyorsun!"
Leyli’nin yaralı ayağı merdiven basamağına her çarptığında, ağzından boğuk, insanın içini sızlatan bir inilti dökülüyordu. Acı, dalga dalga
