Zaman sudan hızlı rüzgârdansa yavaştı… Kış yerini bahara bırakmak için hazırlanırken güneş nazlı bir sevgili edasında görünüp kayboluyordu bulutların arasında. İnsanlar her geçen gün yeni bir başlangıca merhaba derken her bir adımda da büyük sona hazırlanıyorlardı. Yeni umutlarla gözlerini aralayıp sabahı kucaklayan Belçim yanındaki yatakta yatan ablasını uyandırmamaya çalışarak yerinden kalktı. Hafta sonuydu, ev uyku halindeydi kendisiyse sabahın yedisinde gözlerini aralamıştı. Yiğitle buluşacaklardı. Bu ilk hafta sonu buluşmaları olduğundan heyecanlıydı. İçi içine sığmadığı için gece boyunca yattığı yerde dönüp durmuş uykusunu alamamıştı. Gece de bitmek bilmemişti. Güneş doğmaya başlayınca sevinmiş ve hemen yerinden fırlamıştı. Önce güzel bir duş almıştı. Tekin uyanmadan lavabodaki işini
