Geçmiş...
Belçim Yiğitle ayrı kaldıkları süre zarfı içinde deliler gibi koşturarak çalışmaya devam etmişti. Heyecan ve gerginlik vücudunu tahrip ediyor günden güne zayıflıyordu. Bir tarafta geleceğini etkileyen sınavlar diğer tarafta ise Meriç vardı. Her ne kadar ondan uzak kalmaya çalışsa da adam bir şekilde yakınlarına sızmanın bir yolunu buluyordu. En sonunda bir akşam olayları Buket’e aktardı. Daha fazla içinde tutamayacaktı. O sustukça Meriç üzerine gelmeye devam ediyordu. Asla hayırdan anlamıyordu.
“Buket…”
Ablası dolabını düzenlerken bal rengi saçlarını başının tepesinde topuz yapmıştı. Belçim ona seslenince sadece “Hı,” diye mırıldanmıştı.
Genç kız ablasının ona dönüp bakmaması üzerine sıkıntılı olduğunda kullandığı kısık ses tonuyla “Sana bir şey söylemem lazım…” diyerek di
