"BİRİCİK!"
Lorenzo'nun banyo kapısının dışında delirdiğini biliyordum ama şu an ona cevap verecek halde değildim. Klozetin içine yeteri kadar öğürdükten sonra ayağa kalkıp sifona bastım, lavaboya gelip suyu açtığımda eş zamanlı olarak kapı da içe doğru göçerek duvara çarpmış ve kırılmıştı. Aynadan irileşmiş gözlerle Lorenzo'ya bakarken endişe dolu gözleriyle bana baktığını fark ettim ve hızla yanıma geldi. "Neden kilitliyorsun kapıyı?! Delireyim mi istiyorsun?!"
Halsizce ona baktığımda siniri saman alevi gibi söndü. " Hasta mısın sen?"
Kollarımdan tutarak dudaklarını alnıma dokundurup bir süre tuttu ve geri çekildi, yanaklarımı avuçladığında, "Ateşin de yok. Kusuyordun sanki. Duydum seni."
Kulaklar da... keskin.
"Gözünden de hiçbir şey kaçmıyor," Lorenzo dalga geçmemi göz ardı ederken
