Öleceğin anı nasıl anlardın?
Anlayabilir miydin ya da... ben öleceğim der inanır mıydın buna? İnsan nasıl öngörebilirdi ki bunu? Ölecek miyim... Öleceğim ve bir daha onu görmeyecek miyim? Başımı iki yana hayır dercesine sallarken kafamdaki sesleri susturamıyordum. Çığlık çığlığa içimde onları kaybetme korkusu ile sarılmışken adını haykırıyordum. Lorenzo... Uyan. Yalvarırım uyan. Aç gözlerini ve bana bak sevgilim.
Her şeyden bihaber olan onu o halde görmek... Beni mahvetmişti. Ağlamaktan şişen gözlerimin altı görüşümü puslandırdığında bile onun adını bağırmaktan vazgeçmedim. "LORENZO!"
Sonunda uyandı.
Uyandı ve bana baktı.
Anlamsız bakışları bende dolaşırken üzerimize kurulan tuzağın farkında değildi.
Fısıldadı adımı. "Biricik..."
Ona kendine gel sen Lorenzo Cassalini'sin demek istiy
