Zaman geçmek bilmiyordu. Sınav haftasına sayılı günler kalmıştı ve ben evden çıkmadan ders çalışıyordum. Bir yanım bundan mutluydu. Dışarı çıkmazsam kimse takip etmez, bana zarar veremez. Bir şekilde Can’la aynı eve hapsolmuş halde bulduk kendimizi. Aslında arkadaş gruplarıyla ders çalıştığımız bir ortam olması gerekirdi şu an ama ben kalabalık ortamda derse odaklanamıyorum. Can neden evde onu da hiç bilmiyorum.
Ben odama çekilmiştim, Can’ı görmek kalabalık ortamda çalışmaktan daha çok dikkatimi dağıtıyor. Şu dönem görüştüğüm tek kişi Sinem. Onunla da birbirimize gaz verip duruyoruz. Ya kalırsak, ya çok düşük alırsak, ya bir soru yüzünden rezil olursak.
“Sen benden daha rahatsın bence,” diyorum yeni okula gelmiş olmamı kast ederek. “Ben dönem ortasında geldim. Hem uyum sağlamam gerekti
