Sabah, ataların fısıltılarından sonraki sabah, Kiara kuşlardan önce uyandı.
Göğsünün içinde kurdun olması gereken yer boştu—sıcak bir ağırlık yoktu, pençelerin alçak titreşimi yoktu, kendi gözlerinin arkasından onu izleyen kehribar rengi gözler yoktu. Sadece sessizlik, kış tarlası kadar geniş ve soğuk. Avucunu göğüslerinin arasına bastırdı ve bekledi. Hiçbir şey cevap vermedi. Bu boşluk, sadece fiziksel bir kayıp değil, ruhunun bir parçasının kopması gibiydi; yıllardır onunla büyümüş, savaşlarında yanındaymış, acılarında teselli etmiş o vahşi varlık yoktu artık. Gözyaşları sessizce aktı, Elias’ın yanındaki yastığa damladı – çünkü o boşluk, yalnızlığını daha da derinleştiriyordu. Ya kurt dönmezse? Ya o vahşi güç, o içgüdüsel ateş sonsuza dek gitmişse? O zaman kimdi o? Sadece bir kadın mı k
