Arabada sessizlik hakimdi. Motorun hafif uğultusu ve lastiklerin asfalta değdiği anlarda çıkan yumuşak ses dışında hiçbir şey yoktu. Demirkan, gözlerini yoldan ayırmadan direksiyonu kararlı bir şekilde tutuyor, yanındaki varlığımla birlikte tüm kontrolü elinde tuttuğunu her haliyle belli ediyordu. O kadar hızlı sürüyordu ki, sanki beni bir an önce evine götürmek için sabırsızlanıyordu.
Camdan dışarı bakıyor gibi görünsem de tüm dikkatim onda her hareketindeydi. Gözümün ucuyla onun ellerine kaydım; uzun, güçlü parmakları direksiyonu sıkıca kavrıyor, bu hakimiyet hali içimde garip bir huzursuzluk yaratıyordu. Onunla bu kadar yalnız olmak, bu kadar yakın olmak içimde bir yerlerde sınırları zorlayan bir karmaşaya neden oluyordu. Bu karmaşanın beni hem ürküttüğünü hem de garip bir şekilde çekt
