Ertesi günün erken saatlerinde telefonum titrediğinde gözlerim henüz tam açılmamıştı bile. Gelen mesajı görünce, sabahın serinliği bir anda yerini içimde yükselen bir heyecana bıraktı. Ekranda Demirkan’ın numarası belirmişti ve bir konum göndermişti. Dün akşamdan sonra ondan yine mesaj almak… İşlerin ilginç bir hâl aldığı kesindi.
Derin bir nefes alıp kendimi toparladım, ardından hemen Can’ı aradım. Sesim uykunun etkisiyle biraz boğuk çıkıyordu ama toparlamaya çalışarak, “Can, bugün şirkete gelmeyeceğim, sen tüm işlerle ilgilen olur mu?” dedim. Bir anlık sessizlikten sonra Can’ın şaşkın sesini duydum. Her zamanki gibi sorular sormaya hazırlanıyordu ama konuyu uzatmaya niyetim yoktu.
Telefonu kapattıktan sonra ekranıma geri döndüm ve konumu açarak Demirkan’ın gönderdiği yere baktım. Buluş
