Odadaki hava, patlamış bir fırtınanın ardından kalan kasvet gibi üzerimize çökmüştü. Derin bir nefes alarak uzun deri koltuğa oturdum, ellerimi başımın arasına aldım. Kafamın içindeki düşünceler birbiriyle yarışıyordu. Telefonum sürekli titriyordu ama gelen cevapsız aramaların hiçbirini açacak cesaretim yoktu. Bütün dünyanın hakkımda konuştuğu hissiyle, içimdeki o baskı daha da büyüyordu.
Bir süre boyunca Demirkan’ın sesini arka planda duydum; telefonda bağırıyor, çağırıyordu. Sinirini kontrol edemediği o ses tonu, kendimi daha da küçük hissetmeme neden oluyordu. Onun yanında olmama rağmen hiçbir şey yapamıyordum. Sadece oturup bekliyordum.
Bir süre sonra, Demirkan’ın sesi Doğan Bey’in ismini söylediğinde dikkat kesildim. Telefonda sert ve otoriter bir tonda babasıyla konuşuyordu. Mesele
