Demirkan’la odalarımızın önünde sessizce ayrıldık. Soğukkanlı bir ifadeyle arkamı döndüm, odama doğru yürüdüm. Kapıyı açtığımda içeride oturmuş, beni bekleyen Sude’yi gördüm. Kısa, siyah deri eteği ve üzerine kusursuz bir şekilde ütülenmiş beyaz gömleğiyle karşımdaydı. Masanın üzerinde açık duran dizüstü bilgisayarına bir şeyler not alıyordu. Kapı sesini duyunca başını kaldırdı, yüzüne sıcak bir gülümseme yayıldı. Fakat hemen ardından, bakışları camekandan dışarı, koridora doğru kaydı. Demirkan’ın uzaklaşan siluetine baktığını anlamam zor olmadı.
“Hoş geldiniz, Dora Hanım. Geçici asistanınız olmamı istemişsiniz. Bu beni çok mutlu etti,” dedi sevinçle.
Bir an durup kaşlarımı kaldırdım. Sesim sakin, fakat yeterince netti. “Odamda ne işin var, Sude?” dedim. Kapıyı kapatıp çantamı ve ceketim
