DEMİRKAN
Onun gülüşü… Zihnimin içinde yankılanıyordu, her ayrıntısıyla. Öyle sıcak ve öyle doğal ki, adeta gri bir manzaraya aniden düşen güneş ışığı gibiydi. Şu anda oturduğum bu sert sandalyede, önümüzdeki projelerden bahseden tablolarla çevrili olmam umurumda bile değildi. O gülüş, aklımı esir almıştı. Bir an önce bu toplantının bitmesini istiyordum. Sık sık saate bakıyor, saniyelerin yavaşça sürüklenmesine sinirleniyordum.
“Böylece reklam gelirinden yüzde 20’nin üzerinde kar marjımızı çıkarabiliriz.” Can cümlesini tamamlayıp onay beklercesine bana baktığında, sadece kafamı aşağı yukarı sallamakla yetindim. Onun beklediği tepkiden çok daha azını vererek hızla ayağa kalktım. Hareketimle odada bulunan tüm müdürlerin gözleri üzerime çevrildi. Kimisi şaşkın, kimisi ise hafif bir hayretle
