Kokteyl alanına geri döndüğümde, kalbim hâlâ bir maraton koşucusununki gibi atıyordu. Az önce Demirkan’la yaşadıklarımız… Bacaklarımın arasındaki yüzü, üzerimde bıraktığı ağırlık… Her şey bir gölge gibi üzerime çökmüştü. Etrafımdaki kahkahalar, ince zevklerin ürünü kadehlerin çınlaması ve yoğun parfüm kokuları, beni sanki başka bir dünyadan buraya savurmuş gibiydi. Kendimi toparlamalıydım. Konuklar arasında kaybolup yüzüme olduğundan daha rahat bir gülümseme yerleştirerek, barın olduğu tarafa yöneldim.
Elimdeki şarap kadehini masaya bırakırken içimden tekrarlıyordum: Hiçbir şey olmamış gibi davran, Dora. Hiçbir şey olmamış gibi.
Ama o içeri girdiğinde, o kendinden emin tavırlarıyla mekânın enerjisini bir anda değiştirerek her şeyi altüst etti.
Bir ortama girdiğinde onu fark etmemek mümk
