Şirkete geldiğimde güneş hâlâ gökyüzünün köşesinde tembellik ediyordu. Gün, her zamanki gibi yoğun ama sıradan görünüyordu. Asistanım Can, her zamanki enerjisiyle beni ofis kapısında karşıladı. Elinde tuttuğu tabletle hızla programımı sıralamaya başladı.
“Dora Hanım, sabahki ekip toplantısını on beş dakika öne çektim. Demirkan Bey’in toplantısı uzayabilirmiş, o yüzden sizi aksatmamak adına ayarladım. Öğle yemeğinde sizi bekleyen reklam ajansının temsilcisi var. Ah, bir de çiçekler geldi. Masanızda,” dedi, yüzündeki gülümseme genişleyerek.
Can’ın o pozitif enerjisi, sabahları biraz da olsa uyanmamı kolaylaştırıyordu. “Çiçek mi? Kimden?” diye sorarken hafif bir merak dalgası içimde kıpırdadı.
“Gönderen belirtilmemiş ama kartta sadece ‘Teşekkürler’ yazıyor,” dedi, omzunu silkip tabletine g
