Metin ve adamlarının gidişinin üzerinden bir hafta geçmişti. Köyde hüzün vardı, herkes gidenleri konuşuyor, onların boşluğunu hissediyordu. Ama hayat devam ediyor, tarlalar sürülüyor, hayvanlar otlatılıyor, kooperatifte üretim yapılıyordu.
Cihan, her sabah erkenden kalkıyor, köy meydanına gidiyor, gidenlerin ardından bakıyordu. İçinde tarifsiz bir boşluk vardı. On beş aile, altmışa yakın insan... Hepsi gitmişti. Onlarla birlikte, aşiretin bir parçası, bir canı gitmişti.
Gülperi, kocasının bu halini görüyor, üzülüyordu. Bir sabah, yanına oturdu, elini tuttu.
"Cihan, çok üzgün görünüyorsun. Kendini bu kadar üzme. Gidenler gitti, ama kalanlar var. Onlar için güçlü olmalısın."
Cihan, derin bir nefes aldı. "Biliyorum Gülperi. Ama içimde bir acı var. Onlar da bizim insanımızdı, bizim canımız
