Malum olayın üzerinden 1 hafta geçmişti. Bitmiş ve yıkılmış bir haldeydim. Perşembe günü işe başlamış ve canla başla çalışıyordum. Zihnimi ancak bu şekilde boşaltabildiğimi sanıyordum. Kerim’i defalarca kez görmüş ve koşup sarılmamak için kendimi zor tutmuştum. Bana söyledikleri aklımdan bir saniye olsun gitmiyordu. Nasıl bu kadar acımasız olabilirdi. Benim sevdiğim adam ailemizin evladı dediğimiz biriydi o. Nasıl bana karşı böylesine kötü olabilmişti.
Ağabeyim bu yaptığından dolayı onunla ciddi kavga etmiş birbirlerine girmişler ve Kerim fena dayak yemiş. Umrumda değildi açıkçası. Kalbim ona karşı öylesine kırgındı ki dağılmış suratına bakmak dahi istemiyordum. Biliyordum ki ne kadar kırgınım dersem diyeyim bana güvenmeyen bu adamı affetmeye yer arıyordum.
Annemler ise etrafımda dönüy
