“Baba ne olur yaşıyor de ne olur.” Duymam gerekiyordu. Yaşadığını beni, bizi bırakmadığını duymam gerekiyordu. Eğer bıraktıysa onu asla affetmezdim.
“Kızım.” Babam ağlayarak bana sarılmıştı. Ne yani ölmüş müydü Kerim ? Beni bırakmış ve gitmiş miydi ? Daha affetmemiştim ki , onu çok sevdiğimi bırakmak istemediğimi söyleyememiştim. Evlenecektik biz. Nasıl giderdi nasıl ?
“Baba öldü mü ? Bıraktı mı beni. Ne olur bir şey söyleyin.” Çıldıracaktım. Ayakta zor duruyordum. Duyacaklarımdan korkuyordum ama bilmem gerekiyordu.
“Hayır Asya yaşıyor. Ameliyatta şu an, doktorların bir şey demesini bekliyoruz.” İçimin soğuması gerekiyordu değil mi? Ama ben neden daha çok acı çekiyordum. Ben neden sevdiğim adamın yaşadığına bile sevinemiyordum.
“Baba ona bir şey olursa yaşayamam ben. Bir şey yapın ne o
