Günler önce ağlayarak geldiğim hastaneye hazırlanıp süslenip gelmiştim. Kerim daha uyanmamıştı. Bu işime geliyordu. İlk gördüğü gözler benimkiler olmalıydı. Biraz bencildeydi ama istediğim buydu. Onu kaybetme korkusu bana çok büyük bir ders vermişti. Düşünmek bile istemediğim kaçtığım şeyi yaşamıştım. Ve bu onun kıymetini bilmeme de sebep olmuştu. Şimdi sevgilimin yanına gidip onu iyi etmem gerekiyordu.
Hızlıca hastaneye girdiğimde normal odasına geçen Kerim’in odasına doğru hızlıca yürüdüm. Üstüm başım düzgündü, güzeldim. Kapıyı çalıp içeri girdiğimde Gülfidan Teyze ve Murat Amca odadaki koltukta oturuyorlardı. İkisi de günlerdir çökmüşlerdi. Neredeyse 15 yaş yaşlanmış ağlamaktan helak olmuşlardı. Hayatta ki en değerli varlığını kaybetme eşiğine gelmiş olmak onları yormuştu.
“Merhaba.”
