“Dikkat edin aman. Kerim gel şöyle oğlum salona geç. Yatağını buraya açtım.” Eve gelmiştik. Kerim hastanede 8 gün kalmıştı. Normalde doktorlar birkaç gün daha kalkması gerektiğini söylemişti ama beyefendimiz hastane ortamından bunaldığı için eve getirmiştik.
“Anne ben odamda kalmak istiyorum. Burada herkes girip çıkıyor rahat edemem.” Odası üst kattaydı ve merdiven çıkması riskli olabilirdi. Ama bunu dinleyen kimdi ki. Kendi bildiğini okumaktan geri durmuyordu Kerim. Çok bunaldığını daha fazla hastanede kalmak istemediğini söylemişti. Aslında ona da hak veriyordum. Gerçekten de inanılmaz bunalıyordu insan.
“Oğlum tamam haklısın ama merdivenleri nasıl çıkıp ineceksin. İnat etme gel şuraya.”
“Anne Asya bakar bana sen merak etme. Değil mi güzelim ?.” Bakardım tabi ki o yeter ki istesin ben
